Scroll down for English Translation

Silas en die Ysbeer op Tafelberg is ‘n oorspronklike lewende-aksie familiefantasie wat Kaapse volksverhale vertel deur die oë van ‘n kind. Deur volskaalse poppespel, kreatuureffekte en die dramatiese landskappe van Tafelberg te kombineer, bied die film ‘n tasbare, emosioneel resonante reis deur verlies, verwondering en genesing. Geplaas tussen die omgewingsmagie van Miyazaki se wêrelde en die rou eerlikheid van Where the Wild Things Are, nooi dit gehore uit om verbeelding te ervaar as ‘n kragtige bron van troos en verbinding. Met die deelname van die internasionaal bekroonde akteur Neil Sandilands staan die film uit as ‘n unieke Suid-Afrikaanse verhaal met universele aantrekkingskrag.

REGISSEURSVISIE – Zandré Coetzer
Die idee van hierdie rolprent het ontstaan uit ’n oomblik met my dogtertjie. Een middag het sy van die skool af huis toe gekom, ontsteld nadat sy gehoor het dat ’n maatjie se oupa oorlede is. Terwyl ek na die regte woorde gesoek het om haar te troos, het sy eenvoudig gesê: “Moenie bekommer nie, Mamma, hy is nou ’n ster in die naghemel.” Dit het my getref hoe instinktief kinders stories gebruik om verlies te verstaan. Silas en die Ysbeer op Tafelberg het uit daardie besef gegroei. Die film ondersoek rou en verlies deur die oë van ‘n kind wat glo dat verbeelding dalk sterk genoeg kan wees om iemand wat hy liefhet terug te bring.

Visueel omhels die film ‘n tasbare, handgemaakte benadering tot fantasie. Droomland word gevorm deur die dramatiese landskappe van Tafelberg en word tot lewe gebring deur ryk tekstuur in produksie-ontwerp, praktiese kreatuureffekte en volskaalse poppespel. Die ysbeer word vertolk deur ‘n span poppespelers, wat hom ‘n fisiese teenwoordigheid gee wat selde in hedendaagse familie-fantasieë gesien word, en dit laat toe dat die karakter direk met die akteurs en die omgewing interaksie het. Die film se aanslag sit tussen die omgewingswonder van Miyazaki se wêrelde en die rou emosionele eerlikheid van Where the Wild Things Are. Dit is ‘n lewende-aksie familie-fantasie wat kinderlike verbeelding met erns en respek hanteer, en gehore nooi om verlies, verwondering en genesing deur die oë van ‘n kind te ervaar.

V&A MET DIE REGISSEUR

Wat het jou geïnspireer om rou en heling deur ’n kind se verbeelding te verken?
Een middag het my dogter my heeltemal onkant betrap. Sy het terloops vertel dat ‘n vriend se oupa oorlede is en begin vrae vra oor die dood waarop ek glad nie voorbereid was nie. Dit het my laat besef hoe maklik die lewe ons voortsleep. Tussen werk, skoolritte en die daaglikse onderbrekings van ouerskap, raak ons gesprekke dikwels oor huiswerk, kosblikke en skoenveters. Daardie dinge is belangrik, maar dit is selde die gesprekke wat ons kinders onthou. Daardie oomblik het my herinner dat ons nie moet wag totdat die lewe vir ons die groot vrae vra nie. Daardie gesprek het die beginpunt vir Silas geword. Nie omdat ek ‘n rolprent oor rou wou maak nie, maar omdat ek stories wou skep wat gesinne help om die soort gesprekke te begin wat ons soms sukkel om te voer. Silas en die Ysbeer op Tafelberg begin eenvoudig met een van die grootste vrae wat ‘n kind kan vra: Wat gebeur wanneer iemand van wie ek hou sterf? Daarom het ek die verhaal doelbewus in Silas se drome geplaas. Ek was nog altyd gefassineer deur die idee dat ons onderbewussyn aanhou werk terwyl ons slaap. Kinders verwerk dikwels emosies deur drome lank voordat hulle dit in woorde kan uitdruk. Ek wou hê Droomland moes die plek word waar Silas veilig sin kon maak van gevoelens wat te oorweldigend was om te hanteer. Ek glo nie nagmerries is
noodwendig sleg nie. Hulle gee ons die kans om te oefen om dapper te wees. Drome laat ons toe om die grootste emosies van die lewe te repeteer, sodat ons, wanneer die oggend aanbreek, net ‘n bietjie meer gereed is om dit te hanteer. Meer as enigiets hoop ek die film moedig gesinne aan om daardie gesprekke te begin voordat die lewe ons daartoe dwing. Ons spandeer soveel tyd om ons kinders voor te berei vir skool, sport en volwassenheid, maar ons berei hulle selde voor vir verlies, vrees, vriendskap, verandering of al die ander ervarings wat vorm wie hulle word.
In sy kern gaan Silas nie regtig oor rou nie. Dit gaan oor gesprekvoering. Elke reis in Droomland begin met ‘n ander vraag wat kinders natuurlik vra, maar wat volwassenes nie altyd weet hoe om te beantwoord nie. Hierdie verhaal begin met verlies. Die volgende een mag heeltemal elders begin. Vir hierdie eerste film wou ek eenvoudig hê dat kinders moet weet dat om iemand se dood te aanvaar nie beteken jy vergeet hulle nie. Heling gaan nie daaroor om rou agter te laat nie. Dit gaan daaroor om te leer om liefde op ‘n ander manier te dra.

Die karakters put uit bekende Kaapse volksverhale, maar die verhaal word op ’n vars en unieke manier vertel. Hoe het jy en Annie Klopper die draaiboek geskep om met beide kinders en ouers te resoneer?
Een van die dinge wat ek die meeste van kinders waardeer, is hoe moeiteloos hulle gewone dinge in iets magies omskep. ‘n Stok word ‘n swaard, ‘n kartondoos ‘n kasteel, en ‘n stap deur die tuin ‘n avontuur. Dit herinner my daaraan dat verbeelding nie iets is waarmee ons gebore word of nie, maar iets wat ons óf koester óf stadig verloor. Silas vier daardie manier van kyk na die wêreld. Toe ons as gesin ‘n paar jaar gelede Kaapstad toe verhuis het, het ek die stad met nuwe oë begin sien. Tafelberg, die tafeldoekie, Van Hunks en die ou Kaapse volksverhale het alles magies gevoel omdat dit vir my nuut was. Terselfdertyd het dit iets nostalgies in my aangewakker. Dit het my herinner aan hoe ek by my ouma se voete gesit en na stories geluister het, gesinsvakansies met Laurika Rauch wat in die motor gespeel het, en die soort rolprente waarmee ek grootgeword het. Toe Annie en ek die draaiboek ontwikkel het, was ons nie geïnteresseerd om bloot Kaapse volksverhale oor te vertel nie. Ons het aanhoudend vir onsself gevra: wat as hierdie verhaal nog altyd onder Tafelberg bestaan het en ons dit eenvoudig vergeet het?
Dit het ons leidende gedagte geword. Ons wou hê kinders moes glo die betowering is werklik, terwyl ons vir ouers ‘n verhaal gee oor herinnering, liefde en grootword. Op baie maniere het ons probeer om ‘n storie te skryf wat twee generasies op verskillende maniere kon ervaar, maar waaroor hulle ná die tyd saam kon gesels. Die wêreld dra ook klein stukkies van ons eie gesinne. Annie se seun, Jax, het ‘n
denkbeeldige vriend genaamd Brommel gehad toe hy klein was, en ons het so van die naam gehou, dat dit sy pad na die film gevind het as die Hus. Daardie klein detail het ons manier geword om die verbeeldings te eer wat die verhaal oorspronklik geïnspireer het. Op ‘n baie persoonlike vlak het ek hierdie film ook vir my eie kinders gemaak. Ek wou vir hulle iets nalaat wat hulle eendag aan hul eie kinders kon oordra — ‘n familie-erfstuk in die vorm van ‘n rolprent. Dit is gevul met klein stukkies van ons en persoonlike “easter eggs” wat ons familie se storie dra. Willemien was my eie ouma se naam, en die
storiestok wat Ouma gebruik, is ‘n regte wandelstok wat my man en ek aan die voet van Berg Mulanje in Malawi gekoop het. My man het grappenderwys gesê hy sou met my trou as ek die berg saam met hom uitklim, so ek het dit gedoen. ‘n Jaar ná ons troue het ons my ouers saam geneem om dit te klim, en een dag hoop ons om ons eie kinders ook daarheen te neem. Wat ek die meeste van daardie stok waardeer, is sy dubbele betekenis. Vir Ouma is dit eenvoudig haar wandelstok. Vir Silas is dit ‘n magiese staf wat ‘n deur na ‘n ander wêreld kan oopmaak. Dit is presies dieselfde voorwerp, maar twee generasies sien dit
heeltemal anders. Dit het ‘n leidende beginsel vir die hele film geword. Kinders ervaar ‘n avontuur vol verwondering en betowering, terwyl volwassenes die herinneringe, rou en liefde daarin herken. Die storie verander nie — net die perspektief doen. Gehore kan voel wanneer iets met daardie vlak van spesifisiteit gemaak is. Die kleure, kostuums, musiek en produksie-ontwerp het alles gegroei uit egte herinneringe eerder as abstrakte idees. Ironies genoeg, hoe meer persoonlik ons die film gemaak het, hoe meer universeel het dit geword. Mense mag nie weet hoekom iets bekend voel nie, maar hulle herken die gevoel omdat dit hulle herinner aan iemand wat hulle liefgehad het, ‘n plek wat hulle geken het, of ‘n kinderjare wat hulle gedink het hulle het vergeet.

Jy het Miyazaki en Where the Wild Things Are as tonale verwysings genoem — hoe het daardie invloede jou storievertelling gevorm?
Een van die dinge wat ek die meeste van Japannese storievertelling waardeer, is dat dit nie altyd deur konflik gedryf word nie. Ek is bekendgestel aan die konsep van kishōtenketsu — ‘n vier-deel struktuur gebou rondom inleiding, ontwikkeling, ‘n betekenisvolle wending en resolusie, eerder as konstante konfrontasie. Iets daaraan het onmiddellik met my geresoneer. Dit het my herinner dat nie elke storie na sy volgende struikelblok hoef te jaag nie. Soms vra ‘n storie nie dat jy ‘n probleem oplos nie, dit nooi
jou eenvoudig om tyd saam met ‘n gevoel te spandeer. Vir ‘n film oor rou, drome en herinnering het dit soos ‘n baie eerlike manier gevoel om die storie te vertel. Ek hou ook daarvan om te sien hoe my eie kinders Miyazaki se films ervaar. Hulle is nie luidrugtig of gejaagd nie, en hulle oorweldig jou nie met konstante aksie nie. Hulle is geduldig. Hulle laat stilte bestaan. Die magiese vind plaas in oënskynlik gewone oomblikke, en dit is dikwels die tonele wat die langste by jou bly. Ek dink kinders verstaan daardie ritme instinktief. Hulle is gelukkig om ‘n rukkie met misterie te sit, te wonder en dinge self te ontdek. As volwassenes dink ek soms ons onderskat hulle deur te voel ons moet alles verduidelik. Where the Wild Things Are het ‘n soortgelyke invloed op my gehad. Dit sien nooit neer op kinders of vereenvoudig hul emosies nie. Dit verstaan dat ‘n kind se innerlike wêreld net so uitgestrek, verwarrend en oorweldigend kan voel soos ‘n volwassene s’n. Dit het my die selfvertroue gegee om Silas op dieselfde manier te benader — om te vertrou dat jong gehore groot gevoelens kan navigeer sonder dat elke antwoord netjies vir hulle uitgepak word. Meer as enigiets het daardie films my herinner dat fantasie nie luid hoef te wees om magies te wees nie. Soms dra die stilste oomblikke die grootste gevoel van
verwondering. As rolprentmakers word ons dikwels vertel dat elke toneel die plot moet vorentoe stoot. Maar sommige van my gunsteling tonele laat ons eenvoudig toe om tyd saam met ‘n karakter te spandeer, iets mooi raak te sien of ‘n emosie net ‘n bietjie langer te beleef. Dit is die oomblikke wat by my gebly het as kind, en dit is die oomblikke wat ek vir Silas wou skep.

ZANDRÉ COETZER – Regisseur en Vervaardiger
Die Suid-Afrikaanse filmmaker Zandré Coetzer is die mede-eienaar van Nagvlug Films, ‘n bekroonde produksiehuis wat bekend is vir emosioneel gegronde, gehoor-gedrewe vertellinge. As vervaardiger sluit haar werk bekroonde titels in soos Nêrens, Noord-Kaap, die internasionaal erkende reeks Donkerbos, wat gekies is vir die Berlinale Series Market Selects, en die lokettreffer My f*k, Marelize!, wat sy ook geregisseer het en wat die mees suksesvolle Afrikaanse rolprent ná Covid geword het by die loket. As regisseur van Silas en die Ysbeer op Tafelberg betree Coetzer ‘n gewaagde nuwe kreatiewe ruimte met ‘n diep persoonlike lewende-aksie fantasie oor rou, verbeelding en heling. Deur praktiese effekte, handgemaakte skepsels en die mitologie van Tafelberg te verweef, weerspieël die film haar passie vir gesinsverhale wat filmies vertel word — emosioneel eerlik én visueel betowerend. Haar werk word gedryf deur ‘n geloof dat plaaslike stories, wanneer dit met eerlikheid en ambisie vertel word, ver buite Suid- Afrika kan resoneer.

ANNIE KLOPPER – Draaiboek
Annie Klopper is ‘n Suid-Afrikaanse skrywer, musiekjoernalis, akademikus en digter, bekend vir haar bydraes tot Afrikaanse letterkunde en musiek. Sy beweeg voortdurend tussen genres en stoot grense as ‘n skrywer wat vorms breek en nuwe paaie oopmaak. Na ‘n suksesvolle loopbaan as musiekjoernalis het sy haar eerste boek gepubliseer, Biografie van ‘n Bende — die gemagtigde biografie van die suksesvolle en kontroversiële Afrikaanse rockgroep Fokofpolisiekar. Daarna het sy ‘n PhD in Literêre/Populêre Musiekstudies verwerf, met ‘n fokus op die unieke funksionering van lirieke as ‘n vorm van literatuur. Hierop het die gewilde roman Die tragiese saak van Pamina Vermaak gevolg, ‘n romantiese komedie wat temas van persoonlike eerlikheid en selfontdekking ondersoek. Hierdie boek is later verwerk tot ‘n veelbekroonde rolprent. Onlangs het sy saam met die Suid-Afrikaanse rocker Francois van Coke die
topverkoper-biografie Hoe ek dit onthou geskryf, wat reeds in sy derde druk is en in Engels vertaal is. Sy is ook ‘n gepubliseerde en voordragdigter, met haar poësie wat opgeneem is in verskeie bloemlesings, insluitend bundels vir kinders en jong volwassenes. Benewens haar skryfwerk word Klopper gevier vir haar diepgaande analises en kritieke binne die Suid-Afrikaanse musiektoneel, veral met fokus op Afrikaanse musiek. Haar akademiese werk beklemtoon verder haar toewyding aan die kunste en kultuur van
Suid-Afrika.

---

Silas en die Ysbeer op Tafelberg follows a young boy as he navigates a childhood shaped by both wonder and grief.

The film is directed by Zandré Coetzer, who also developed the story idea, with Annie Klopper serving as screenwriter. The project explores difficult themes such as death and grief through a distinctly imaginative world, while drawing on South African folklore and the perspective of children themselves.

Silas en die Ysbeer op Tafelberg: a story born from a conversation about grief

Full-length Afrikaans films for children are as rare as hen’s teeth. How did Silas en die Ysbeer op Tafelberg come about?

It began with a simple conversation. Our daughter (Luna) once told me that a friend of hers had lost her grandfather. It made me realise how little we as adults actually talk to children about death, loss, and grief. I wanted to make a story that does not try to answer those difficult questions easily. Children do not always need answers, sometimes just a safe place to work through emotions with someone.

Annie Klopper is the screenwriter. How did you collaborate on the story?

Annie and I work together in a very natural way. She has an incredible instinct for language, character, and the emotional truth of a scene. I, on the other hand, am very fascinated by world-building, mythology, and the bigger themes that lie beneath a story. We complemented each other’s strengths beautifully.

From folk tales to children’s imagination

Do today’s Afrikaans parents still dismiss children’s awkward questions by saying something is “husse met lang ore”? How did you develop the Hus and bring it to life visually?

The Hus brought two generations together in a beautiful way. Annie’s little boy, Jax, had an imaginary friend from a young age named Brommel. When we started imagining what the Hus would look like and who he would be, it sounded like just the right name. Suddenly something from our grandmothers’ folk tales joined hands with something from our children’s imagination. We did not want to create a monster, but a character who is curious, friendly, and slightly messy, someone who feels as though he has always been part of our folk tales.

Music gives Silas another way to express emotion

Music, the soundtrack and the original songs, play an important role. Please elaborate.

I believe children hear emotion long before they can put it into words. That is why the music often carries Silas’s feelings. Some of my most beautiful childhood memories come from long road trips to the coast. My mother and brother would usually be sleeping, while my father and I listened to Laurika Rauch. There is something about those memories that still fills me with nostalgia today. That is why it was very special for me to be able to reimagine Ingrid Jonker’s “Toemaar die donker man”. I did not want to try to replace the well-known musical setting. I wanted to create something that sounds completely new to young ears, but has the texture of a beloved patchwork quilt for older listeners.

I also wanted music that my children and I could listen to together. My formative years were strongly influenced by the music of Johnny de Ridder and Hunter Kennedy. I could not believe my ears when they agreed to write the original songs for Silas. The original soundtrack by Janine Neethling is equally important. Janine knows how to tug at audiences’ heartstrings and transport them through music. And then there was the Akustika Chamber Singers under the direction of Christo Burger. They added something to the film that I find difficult to describe in words. It feels as though they breathed life into the music.

The polar bear is a giant puppet. Tell us more about its creation and what it takes to bring it to life?

From the very beginning I knew I wanted to return to what is tangible. While doing research, I read a great deal about Steven Spielberg’s E.T. One of the things that fascinated me most was the fact that E.T. was physically present on set. I began searching far and wide for someone who could build such a polar bear, and eventually I found Nadine Minnaar. She was just as excited about the challenge as I was.

But a puppet is only as alive as the people who breathe life into it. I was again incredibly privileged to work with three of South Africa’s leading puppeteers: Sipho Ngxola, Samkelo Zihlangu, and Thabo Mkenene. The polar bear’s voice is also not computerised. Tim Pringle worked masterfully with Francois Funck to discover the polar bear’s voice. Francois performed every growl, every breath, and every roar. This gives the polar bear something particularly human, even though he never speaks a single word.

The polar bear is not merely a special effect, he is one of the actors in the film.

Why children’s stories need to take young audiences seriously

What are the challenges of making a children’s film, and will Nagvlug Films tackle something like this again?

My greatest lesson during Silas was to have respect for our young audience. To accept that they are smarter than we often think. They notice an incredible amount. They feel when something is genuine and when someone is engaging with them rather than preaching at them.

Children already live with loss, change, uncertainty, and big questions. They are simply still in the process of developing language for it. I think stories can help them find that language. Will Nagvlug take it on again? Without a doubt. In fact, this experience has only convinced me further that we need many more stories for young audiences.

Anything else you would like to share with viewers?

If Silas can open up one honest conversation for one family that would otherwise never have taken place, I will feel the film has done its job.

Filmed in Cape Town, the film combines fantasy and adventure with an emotional exploration of loss, imagination and healing, all against the unmistakable backdrop of Table Mountain.

The film follows young Silas (played by Neels Clasen Jr.) as he tries to make sense of his grandmother’s death (played by Antoinette Kellermann). Rather than accepting that she is gone, Silas believes she has simply wandered off into Dreamland and sets out to find her, joined on the journey by his new friend, Willemien (played by Luna Coetzer). Along the way, the pair encounter a colourful collection of characters, including a Hus (played by Beer Adriaanse), Van Hunks (Neil Sandilands) and Toemaar (played by Brendon Daniels).

---

South African filmmakers are increasingly telling stories that are deeply rooted in their own experiences and communities, while finding audiences well beyond the country’s borders.

For producer Chanél Muller, Silas en die Ysbeer op Tafelberg arrives at an exciting time for South African cinema.

“The last few years have been incredibly exciting for South African cinema. We’ve seen our fellow filmmakers tell bold, deeply personal stories that have found audiences far beyond our borders, and the recognition they’ve received internationally has shown that there’s a real appetite for authentic South African voices. It’s really inspiring because every film that breaks through helps create more opportunities for the rest of the industry.”

Muller hopes Silas en die Ysbeer op Tafelberg can form part of that momentum. At its heart, the film is unmistakably South African, from its setting and language to the world it creates, while its themes remain universal.

“I hope Silas en die Ysbeer op Tafelberg finds its place within that momentum. It’s a story that’s unmistakably South African: In its setting, its language and its heart. However, at its core it’s about themes that anyone can relate to. I think that’s where our industry is at its strongest: when we stop trying to make stories that could happen anywhere and instead tell stories that could only happen here,” said Chanél

For Chanél, that is where the real opportunity lies, creating films that are rooted in South Africa while still allowing audiences around the world to recognise something of themselves in the story.

“For me, that’s the exciting part. If Silas can contribute, even in a small way, to the growing confidence in South African filmmaking and remind audiences here and abroad that our local stories have universal value, then I’ll be incredibly proud. That’s the kind of work I hope we’ll continue to make. Stories that are rooted in where we come from, but that invite people from around the world to see a part of themselves in them,” said Chanél.

Visit our YouTube Channel